Ik lig in mijn bed en open langzaam mijn ogen. Zonnestraaltjes kietelen mijn gezicht. Vanuit de andere kamer hoor ik gegiechel en vroem vroem. De jongens hebben elkaar gevonden.

Ik sluit nog heel even mijn ogen, 5 minuutjes maar. Och wat een heerlijk begin van deze zaterdagochtend.

Ik rek me uit en stap uit bed. Tijd om de jongens te gaan knuffelen, ze zullen wel honger hebben ook.

Ik loop naar de deuropening en blijf verschrikt in de deuropening staan. 3 paar onschuldige twinkel oogjes kijken mij blij aan.

Aan de grond genageld weten mijn ogen niet zo goed waar ze het eerste moeten kijken. ‘jongens’ zeg ik verschrikt ‘wat is hier gebeurd?’

Ze vertellen me in geuren en kleuren dat ze heel voorzichtig een bekertje hadden gepakt en gevuld hebben met water, de verf pakten en een kwast. Daarna zijn ze zachtjes weer naar boven geslopen. Ik heb niks door gehad.

‘Kijk mama dit zijn glitters. En daartussen vliegen auto’s waar we onzichtbare vleugeltjes op hebben geplakt.’

De auto’s zitten met ducktape aan de muur geplakt. De spetters zijn groot en onbenullig.

‘Wij zijn echt goed in deze dingen hè?’

Ik moet er stiekem wel een beetje om gniffelen, want eerlijk, ze zijn best goed in deze dingen. Interieur ontwerpers in de dop.

Ik pak een stuk papier, schrijf er met grote letters ontdekken op en plak dit tussen de opgeplakte auto’s. ‘Tijd voor een broodje kunstenaartjes!’

One Comment

  • Viviënne schreef:

    Heerlijk zulke boefjes…. stiekem jaloers . Wij hadden ook graag meer kinderen gekregen maar soms loopt het leven anders. Wat heerlojk dat ze zo mogen ontdekken en zijn. Genieten! Liefs Viviënne

X